Bestuur Van Groos op tournee
Door Maaike
Vrijdag 11 maart was het dan eindelijk zover. We gingen met het hele bestuur bij 3 ouders langs. We vertrokken vrijdag naar Arnhem om zaterdag Spijkenisse aan te doen, de zondag door te brengen in het Zeeuwse en maandag weer terug naar Tilburg af te reizen. Het dorpje Een lag ons toch net wat te ver uit de route en bovendien waren we daar al eens geweest.
Het begon dus vrijdag rond half zes toen we de trein in stapten. Het is bijna niet te geloven, maar echt…ik had de kleinste tas..en dan zeggen ze dat vrouwen veel meenemen. Toen we om half 8 eindelijk aankwamen in Arnhem konden we direct aan tafel aanschuiven om te genieten van een heerlijke lasagne. Na het eten kwam we erachter dat men in huize Steenbergen geen vaatwasser heeft. Maar de ouders van Frank gingen gezellig samen afwassen, dus hebben wij ons vermaakt op de Wii. Het spelletje Mario Kart was de favoriet (en ook een van de weinige die ze daar hadden). Natuurlijk waren de jongens weer de beste en stond Jona op 1. Ik eindigde niet als laatste, omdat Frank een ronde voor me speelde.
Zaterdagochtend was ik, natuurlijk, vroeg wakker. Na een ontbijt met de ouders van Frank ben ik de lieve jongens toch maar wakker gaan maken. De ouders van Frank wezen me subtiel op de plaats van de bloemengieter, maar die heb ik maar laten staan. Helaas lagen ze al wakker in bed, maar waren ze toch niet heel blij met mijn komst. Ook de mededeling dat ik vond dat ze op moesten staan en gaan ontbijten kwam niet als een blijde boodschap. Natuurlijk luisterden ze wel! Rond een uur of 11 gingen we richting Arnhem-city om daar de boel onveilig te maken. We besloten een wandeling te maken door het park (met bergen!) en daarna een hapje te eten. Het zonnetje scheen en we hadden heerlijk wandel weer. Toen we langs de volkstuintjes kwamen riep Jonatan: ‘oh, lekker aardbeien!’ ‘Helaas Jona, geen aardbeien in deze tijd van het jaar’. Na een heerlijke wandeling ploften we neer op een terrasje in de zon waar we de rest van ons programma rustig door konden nemen. Daarna zijn we maar richting de trein gegaan, want er wachtte nog een reis van 2 uur op ons.
Om 17.00 uur kwamen we aan in Spijkenisse. Voordien hadden we natuurlijk hard gebeden dat de Shell niet zou ontploffen, want dan waren we er niet meer geweest… Na een lekker kopje koffie/thee/fris bij de ouders van Jonatan zijn we met de auto naar de havens gereden, waar Jonatan’s hart openging en niet meer op kon houden te vertellen watvoor boten daar zoal voorbijkwamen en welke kleur ze hadden.. Erg leuk om te zien allemaal en nog mooier om Jonatan zo in z’n element te zien. Toen we terug reden werd het alweer donker en gingen overal de lichtjes aan. We hadden afgesproken half 8 terug te zijn voor het eten, en jawel wij stapten 5 voor half 8 binnen. Wat een luxe, we konden alweer direct aanschuiven voor het eten. De moeder van Jonatan had ook goed haar best gedaan en zelfs een nieuwe techniek getest voor het braden van het vlees! Na het eten hebben we natuurlijk ook de Wii bij Jonatan getest en konden we concluderen dat ik net zo goed kon boksen als Mario Karten. Wat een Wii zoal voor vermaak kan brengen.
Zondagochtend moesten we al vroeg opstaan. We hadden weer een lange treinreis voor de boeg. Als we ook nog iets anders wilden doen dan naar de kerk gaan moesten we toch echt op tijd weg. Om 9 uur liepen we dan ook al naar de metro. Echter we waren goed wakker, want Jonatan en zijn vader hadden ons al vermaakt met een klein concert op Djembé en Cajon.
Ik deed in de trein mijn gebruikelijke trein-dutje en na een treinreis van (wederom) 2 uur en vele grappen over het einde van de wereld stapten we uit in Middelburg. Frank merkte al snel op dat de lucht een stuk schoner was dan in Spijkenisse en dat, als Middelburg niet in zo’n uithoek lag, het toch best een leuke stad was. Na een kopje koffie en de at-grappen bij mij thuis begon mijn moeder alweer (optijd) aan het eten. Ja, we kregen een heerlijke Hollandse warme maaltijd tussen de middag. Tijdens het eten bespraken we hoe we zouden fietsen en besloot mijn zusje dat ze graag met ons mee ging. We pakten de fiets, maar helaas de fiets van Frank trapte wel heel snel zonder vooruit te komen, dus mocht hij op de CDA-fiets, waar hij bij voorbaat al vergeving voor vroeg.. We zijn eerst even langs de vele hotspots in Middelburg gereden en toen doorgefietst naar de boulevard in Vlissingen. Jonatan wilde graag naar de havens, maar daar konden we nog net onderuit komen. Gelukkig kon hij op de boulevard genoeg boten zien en ons vertellen wat voor boten het waren. Na een korte stop en een heerlijk drankje konden we er weer tegenaan en zijn we doorgefietst langs het strand naar Dishoek. Mijn moeder stond erop dat we allemaal laarzen mee zouden nemen, omdat het strand zo slecht is voor je schoenen. Dus voor we naar boven konden moesten we allemaal onze schoenen inwisselen voor de laarzen, twijfelen of we de schoenen wel achter konden laten in de fietstas en vervolgens konden we het strand op. We hebben ons weer even uit kunnen leven en helemaal uit kunnen waaien. Na een paar leuke bestuursfoto’s gemaakt te hebben (best handig zo’n zusje) zijn we weer terug gefietst naar Middelburg. In totaal hebben we toch bijna 30 kilometer gefietst. Thuis aangekomen stopten we een paar boterhammen in onze mond en zijn we naar de Engelse dienst gegaan die iedere maand in onze kerk gehouden wordt. ’s Avonds zaten we moe, maar voldaan weer op de bank en kropen we al op tijd ons bed in, omdat we ook de volgende ochtend weer vroeg op moesten staan. Het gewone leven zou weer beginnen..
