Hoe kon het zo mis gaan?
Lieve Ichthianen en andere lezers,
"Hoe kon het zo mis gaan?" is een vraag die door velen hoofden speelt. "En is het echt zo dat Linda zomaar met de Amsterdammers mee gegaan is?" Ongetwijfeld zullen er nog velen blogs op de Ichthus website volgen over dit onderwerp, maar het lijkt me goed in het kort het een en ander recht te zetten.
Hannah (voorzitter Ichthus A'dam) gebrast: het ging goed! het ging fantastisch! Als in een scene uit een film hield Ruud haar even aan de praat, pakten de negen brassers haar als een man vast, kwam de auto precies op het juiste moment aanrijden en hadden we haar te pakken! Hup, in bestuurskleding en op pantoffels (!) mee naar Tilburg. De Tilburgse brassers nog zo aardig om (met de andere auto) haar schoenen op te halen... Een klein minpuntje: De huisgenoot van Hannah (ook een Ichthiaan) zag de hele brasactie gebeuren en schakelde iedereen in die ze kende.
Maar toen begon de ellende: In de eerste instantie nam geen enkel bestuurslid zijn/haar telefoon op, en toen we wel iemand te pakken kregen was de verbinding zo slecht dat we geen keus hadden dan de brief met eisen persoonlijk af te leveren. Half Amsterdam doorgereden omdat tot het laatste moment niet duidelijk was waar we heen zouden gaan. De gealarmeerde Amsterdamse Ichthianen hadden inmiddels berekend dat het betreffende bestuurslid de enige persoon was bij wie we op dat moment terecht konden. Dus daar aangekomen (voor de veiligheid bleven Annelies en Linda in de auto zitten met de deuren op slot: immers, alleen bestuursleden mogen gebrast worden) stond een groep, verscholen bij de brievenbus Deborah en Ruud al op te wachten. Bijna wisten we te ontsnappen, maar helaas reden we (met een aantal Amsterdammers op de motorkap!) een doodlopende straat in. De motor achter ons verhinderde ons om achteruit te rijden. Zelfs het ventiel werd uit onze achterband gehaald (als je me ooit heel, heel erg boos wil zien, bekijk dan het filmpje met mijn reactie op dat moment!). Het grote probleem op de moment was dat de geleende auto op tijd terug moest zijn. Dus dapper blijven zitten en kijken wie er eerder op zou geven was helaas geen mogelijkheid. Uiteindelijk een deal gesloten: de kleine, dappere voorzitter diende uit te stappen, en de auto (waar zij netjes de reserveband om gelegd hebben) mocht weer naar huis rijden. Op het moment dat Hannah weer in Amsterdam was, zou Linda weer naar Tilburg mogen. De Amsterdammers waren ook bereid op onze verzoeningsborrel te komen (waarvoor hulde!) in ruil voor een gratis drankje. Dus helaas, helaas, Hannah moest weer terug naar Amsterdam!
De wet van Morphy bleek ook op onze brasactie van toepassing, want nog meer ellende overkwam ons. Ergens in het geheel heeft Hannah opgepikt dat ook Wageningen ons slachtoffer zou worden. Dus toen zij nog een telefoontje plegen mocht om haar afspraak af te zeggen schreeuwde zij "waarschuw Wageningen" --> Kak!
Een mislukte dag? Zeker niet! Hoewel niet alle betrokkenen en niet alle auto's heelhuids uit het brasgeweld gekomen zijn, gebrast zijn zonder er een gevecht voor te mogen leveren erg jammer is, en 9 uur lang in de auto zitten erg veel is, kijken we terug op een leuke dag.
Dus Amsterdam: tot volgende week?
Linda van 't Hoog
