Ode aan de Friese buschauffeur
Zoals hem beloofd, willen wij een blog opdragen aan onze friese buschaffeur, wie ons het genoegen verschafte ons Friesland te laten zien.
'Friesland?' vraagt u zich nu ongetwijfeld af? Ja, inderdaad, Friesland. Te beginnen in Heerenveen. 'Waarom?' Ach ja, door het luide gebabbel hadden Rachel en Linda niet helemaal door dat de trein in Zwolle splitste in een deel dat richting Groningen (naar Assen, vlakbij Eén, waar onze vriend Arno vertoeft) vertrok, terwijl het deel waar zij in zaten richting Leeuwarden reed...
In Heerenveen aangekomen ('Linda, dit is helemaal de verkeerde trein!' Dus vlak voor het fluitsignaal sprongen ze de trein uit) moest Rachel erg nodig naar het toilet. Linda ging alvast op zoek naar de goede bus. Die vond ze spoedig, dus zenuwachtig wachtte ze voor de bus die klaar stond om te vertrekken tot Rachel ook op kwam dagen. De buschauffeur opende zijn deur en vroeg of Linda mee wilde. Linda legde de situatie uit, en de buschauffeur knikte begrijpend. Omdat Rachel wel erg lang weg bleef, rende Linda het station weer in op zoek naar het toilet. Inmiddels had Rachel een invalide toilet gevonden en kreeg daar ook de sleutel van (het toilet lag in een bloemenzaak) en rende ze het toilet op. Niet kijkende naar alle stickers die op de deur geplakt waren, omdat ze erg blij was dat ze een toilet gevonden had, gooide ze de deur achter zich dicht en deed ze het slot erop. Nadat ze opgelucht haar handen kon wassen, haalde ze de deur van het slot af en wilde de deur open doen. Maar tot haar grote schrik en verbazing ging deze niet open! Op dat moment zag ze ineens alle stickers die op de deur geplakt waren en wat erop stond. 'Deur niet op slot doen van de binnenkant! Zo gaat deze niet meer open!!' 'Shit...' Ze begon aan de deur te rammelen, wat natuurlijk geen resultaat had. Dus toen was roepen de enige optie. 'Help, ik zit opgesloten!!! HELP!!' Gelukkig moest er nog iemand naar het toilet en hoorde haar geschreeuw. Aangezien zij de sleutel had, maar hier aan de binnenkant van de deur niks aan had, schoof ze deze onder de deur door in de goede hoop dat de deur dan wel open zou gaan.
Linda had ondertussen het hulpgeroep van Rachel gehoord. Terwijl zij wanhopend zocht naar een bevrijder in nood in NS kleding, had de wachtende man Rachel al verlost. 'Bedankt' roepend naar de man, nam Linda Rachel aan de hand om haar naar de bus te slepen. Hoewel het inmiddels zeker vijf minuten later was, stond de buschauffeur nog braaf te wachten. Rachel en Linda rolden met bagage en al de bus in, de buschauffeur uitvoerend bedankend dat hij gewacht had. 'Ach ja' mompelde de buschauffeur. Gezien zij voorin in de bus plaats genomen hadden, wees de vriendelijke buschauffeur alle toeristische hotspots (het waren dorpjes in het friese landschap, dus qua toerisme viel het mee).
Linda zat enigzins ongelukkig in de bus. Haar blaas vertelde haar dat zij nodig het toilet bezoeken moest, terwijl het hobbelend wegdek haar blaas voortdurend uitdaagde. Echter, de reis zou nog ongeveer 45 minuten duren. De vriendelijke buschauffeur vroeg aan de meisjes of zij nog lekker zaten. Linda vertrouwde hem de delecate zaak van haar volle blaas toe. 'Ach' zei de buschauffer, 'dan ga je toch even daar naar het toilet', wijzend naar een cafeetje. 'Hoelang blijft u hier dan stilstaan?' vroeg Linda benauwd. 'Dan wacht ik toch gewoon even...' antwoorde de buschauffeur. Een paar minuten later kwam Linda terug met een enorme smile op haar gezegd waarop de buschauffeur zei: 'Zo, nu kunnen we weer. Al lopen we nu wel zes minuten achter op schema, maar geen zorgen, dat haal ik makkelijk in onderweg.' En dat deed hij! Met onverantwoorde snelheid en een beetje giegelend vervolgden ze hun reis.
Rond 16.50 begonnen Linda en Rachel zich af te vragen waar ze ongeveer uit moesten stappen. Waarschijnlijk hun gesprek afluisterend, vroeg de buschaffeur zeer geïnteresseerd: 'waar moeten jullie uitstappen?' 'Nou rond 5 over 5 moeten we in de buurt van de ***weg uitstappen.' 'Oh, maar dan zoeken we dat toch gewoon even op!' Na even (tijdens het rijden, en intussen half achterstevoren zittend om een conversatie met Rachel en Linda te voeren!) op zijn computer te hebben gekeken, wist hij te vertellen dat de bus juist op die weg ook een stop zou maken. Toen ze door de straat heen reden zagen Rachel en Linda onmiddelijk de kerk waarvan ze wisten dar Arno daar ongeveer naast woonde. Precies op tijd, de buschauffeur had zich aan zijn woord gehouden, stopte de buschauffeur om de dames uit te laten stappen. Wat een held! 
Rachel en Linda
