Op reis, de ontdekkingstocht van Gods Liefde
Door Mirjam
‘Bless the Lord my soul’
Midden in de nacht om 3:45 werd ik wakker. Heel bizar, met de drang om een blog voor de Ichthus website te gaan schrijven over Gods Liefde. 2 minuten later zit ik achter mijn computer en probeer dan maar eens wat daarover op papier te zetten.
De aanleiding? Ik weet het niet precies. Ik weet wel dat ik net terug ben van een week Taizé en hoe zeer me dat weer terug naar de kern heeft weten te brengen.
Een half jaar leven in een plaats waar je drie keer per dag bidt, ‘God is liefde’ centraal staat, je constant met mensen daarover praat en zelfs vaak een inspirator bent voor mensen op dat vlak door je leefstijl daar. Ik weet niet of echt veel mensen het weten, maar het was niet de beste tijd van mijn leven.
Lastig om toe te geven dat een plaats waar alles zo om Gods liefde draait, jij het gevoel hebt dat je daar niets van mee krijgt. Ik voelde me eenzaam te midden in een groep van 50 meiden, zusters, broeders en 5000 mensen.
Vaak zat ik te bidden in de kerk, te verlangen naar iets van die liefde. Elke ochtend hadden we eucharistie/avondmaal. Elke keer opnieuw vroeg ik heel intens om vergeving, om alles wat ik fout had gedaan. Dat de liefde van God ondanks alles ook voor mij weggelegd zou zijn. Ik onderstreepte elke dag weer, dat mijn leven vol met fouten zat. Ook de vrijdagavonden waar we baden rondom het kruis, waren altijd heel intens.
Zaterdagavond is de avond van het licht. Dan krijgt iedereen een kaarsje en spreid je het licht dat Christus is opgestaan! Fantastisch! Ik werd er vaak zeer vrolijk van, maar was dat gevoel na het uitgaan van de kerk direct weer kwijt.
De innige vergevingsvraag lijkt te overwinnen, maar is dat ook werkelijk waar?
Ik heb Pasen wederom meegemaakt in Taizé. Op vrijdagmiddag gingen om 15:00 uur de klokken van Taizé. Iedereen stond letterlijk 2 minuten stil bij Christus zijn kruisiging. Wat betekent het voor mij? Dat hij zijn leven voor mij gegeven heeft. Dat Christus zijn liefde zo ver strekt, dat hij de keuze heeft gemaakt om voor mij zijn leven te geven. Hij had immers ook kunnen weigeren om zijn leven te geven.
Christus vraagt ons ook zélf om te leven uit God. Wrok volhouden, kwaad met kwaad vergelden of altijd maar eeuwig blijven stil staan bij die vergevingsvraag…het is niet waar het om draait! De Liefde zegeviert! ‘Le Christ est rescucité’ ‘Oui, il est vraiment rescuscité’.
Maar hoe moeilijk is het om het te geloven en ook daadwerkelijk aan te nemen? Iets wat enorm in mijn leven speelt. Hoe leer je te beseffen dat je goed bent zoals je bent, dat je Christus zijn liefde niet hoeft te verdienen. Dat alles al voor jou gedaan is.
Voor mij helpt het zingen van de Taizéliederen enorm. Ze blijven herhalen en diep laten doordringen.
‘Bless the Lord my soul’
Dit nummer is gebaseerd op psalm 103, 1-13; 22
Enkele zinnen daaruit
‘Prijs de Heer, o mijn ziel’
‘Hij blijft ons niet altijd schulden verwijten,
Hij staat niet voor eeuwig op zijn wraak:
Hij behandelt ons niet naar onze zonden,
Hij vergold ons niet naar onze misgrepen.
Nee, als de hemel boven de aarde, zo hoog
welft zijn liefde boven degenen die hem vrezen.
Als van oost naar west,
Zo ver heeft hij onze misdaden van zich afgeworpen.
Zoals een vader zich over kinderen ontfermt,
Zo ontfermt de Heer zich over hen die hem vrezen. (…)
Prijs nu de Heer, al zijn schepselen.’
Bijbel lezen helpt natuurlijk ook enorm om terug te komen naar de kern. Terug te komen naar waar het werkelijk om draait! Voor mij was de afgelopen week ook weer een week vol met Taizéstilte. Het simpele aanwezig zijn voor god en antwoorden met ‘Spreek, uw dienaar luistert’ (1 Samuël 3:10) is genoeg. De verwachtingen zijn niet torenhoog..het is goed zoals je bent!
Om nog een laatste keer te refereren naar mijn Taizéweek. Ik heb veel gebeden, veel naar het Taizékruis gekeken waar aan elk uiteinde een hart zit. Ik heb gebeden met Taizévrienden, wat een bemoediging om te ontdekken dat God jou door andere mensen lief heeft! Elke morgen en avond lag ik met tranen in mijn ogen in bed/ zat ik met tranen in mijn ogen in de kerk. Volgens mij begin ik iets te beseffen…Gods liefde is er voor Mij!
‘Degene die bidt ,ontdekt dat hij geroepen is om heel de schepping mee te laten doen en in
ieder het verlangen te wekken om Gods liefde aan te nemen’
bron: Vertrouwen groeit in stilte, Taizé.
Denk er eens aan als je volgende keer weer in een discussie op kring zit. Hoe gemakkelijk vergeet je, dat Gods liefde centraal staat.
Vanuit die liefde kunnen we openstaan voor elkaar!
Tegelijkertijd weet ik, dat er ook in de vereniging enorm veel van Gods liefde aanwezig is en dat Hij ons lief heeft door elk van ons heen.
(Die liefde staat zelfs zo centraal, dat Hij me er midden in de nacht voor moest wakker maken;-).
