Open Doors
Ik ben vandaag naar de open dag van Open Doors geweest: een organisatie die zich inzet voor vervolgde christenen (www.opendoors.nl). Het was echt heel boeiend.. Het begon met een vent die vertelde over Project Pearl, toen ze in 1981 1000000 (miljoen!) Bijbels naar China gingen smokkelen. Echt mooi dat die mensen echt hun leven riskeerden daarvoor! Was een mooi verhaal.. Hij was kapitein op het schip en vertelde over de tegenslagen die ze hadden, de spanning aan boord, etc. Daarna was er een interview met Anne van der Bijl, de oprichter van Open Doors. Hij is nu 82 maar reist nog steeds alles af. Wat een inspirerende man! Heb daarna ook 2 boeken van ‘m gekocht. Hij is heel radicaal maar tegelijk heel nederig. Hij vertelde over hoe het met het christendom is in de moslimlanden, en hoe ze daar te werk gaan, en hoe zwaar moslims het hebben die zich bekeren tot het christendom. Hij gaf ook aan dat we als Nederlanders geen idee hebben wat vrijheid is, en nog meer echt boeiende dingen. Nog iets grappigs, maar tegelijk ook confronterends: hoe we moslims óók lief moeten hebben: Islam = I Sincerely Love All Moslims.
In de pauze kon je wat rondlopen, dus overal foldertjes meegenomen, mailadres achtergelaten en weet ik ‘t wat allemaal. En dus die 2 boeken gekocht: De Roeping en Geheime Gelovigen.
Na de pauze waren er 2 mensen die vervolgd, opgesloten en gemarteld waren… Eerst een vrouw uit Eritrea die evangeliseerde en gevangen genomen werd. Ze heeft jaren gevangen gezeten, waaronder een periode van 13 maanden in een zeecontainer, met 19 anderen. 's Nachts vroor het er, overdag was ‘t meer dan 40 graden.. Hoe ze bleven zingen voor God om hem te danken, omdat dat ook in de Bijbel gebeurde, dat dat de kettingen van Paulus en Silas verbrak etc,. En dat dat niet mocht, en ze buiten werden vastgeketend en daar moesten slapen, maar ze doorgingen met God prijzen. Echt zo inspirerend! Ik zit al te zeiken bij het minste of geringste… Mooie boodschap om God te blijven prijzen als je geen zin hebt of het niet goed gaat.
Die tweede was het heftigst. Een man uit Noord-Korea, dus dan weet je 't al... Heel bizar verhaal, onder andere dat zijn moeder en broer voor zijn neus werden vermoord, en dat zijn zoontje op de kop werd gehangen, geslagen, etc. Nu was hij samen met z’n vrouw en zoon in Nederland, de rest van z’n familie was vermoord. Toen z’n gezin erbij kwam, iedereen klappen, iedereen staan (er waren zon 3000 mensen), zij zwaaien, alsof ze net op Schiphol aankwamen.. Toen zouden ze 2x de Koreaanse versie van Amazing Grace zingen, en daarna met z’n allen int Engels, maar bij de eerste keer barstte de jongen al in tranen uit, en bij de tweede keer begon die man te schreeuwen, hij viel op z’n knieën neer en bleef maar schreeuwen (ik nam aan dat hij bad voor z’n land, daar had hij het veel over), dat was zo heftig.. Die man was zo oprecht, had zon intens verdriet en zon passie voor gerechtigheid.. De organisatie wist het ook ff niet en gaf maar het teken aan de band om het Engels te beginnen, maar de hele zaal was ook aan het janken ongeveer... Ik ook... Het was echt indrukwekkend...
Ik had al wel s wat gelezen over Open Doors, en wat getuigenissen, en verwachtte al dat het heel inspirerend zou zijn, omdat we niks gewend zijn. Wat ik vooral meeneem is dat het zo gemakkelijk is om ons hier op/af te sluiten voor wat er verder gebeurt. Als je dit soort dingen hoort is het echt ongelooflijk dat mensen/christenen hier zich bezig houden met hun carrière, met doop dit of dat en kerkje dit of dat, dat is echt om moedeloos van te worden.. Ik ga er zelf deels natuurlijk ook in mee, en altijd als ik op zulke conferenties (of TOKO, retraite, Tunesië, etc) ben denk ik steeds 'dit moet anders' en 'God moet veel belangrijker zijn in m’n leven', alleen dat is in Nederland zo lastig vorm te geven.. Het is zo lastig om in je studie, op je kamertje, in luxe, en zelfs binnen Ichthus om écht met God bezig te zijn. Om écht je leven aan hem te geven en bereid te zijn het te verliezen, omdat het je is gegeven.. Ik kan echt niet wachten om naar het buitenland te gaan. Het lijkt me echt lastig om dit allemaal weg te gooien, m’n geld, m’n veiligheid, mn vertrouwdheid, maar ik weet echt dat dat goed is omdat ik in Nederland nooit de christen kan zijn die ik wil zijn.. Dat geloof ik echt. Veel mensen zien het als een zegen in Nederland op te groeien, omdat je zoveel hebt: eten, water, een dak, vrijheid, zorg, etc. Ik vraag het me af. Als het enige wat telt God is, is het dan een zegen om hier op te groeien? Voor mij is het de vraag of je God hier écht kan ontmoeten (bijv.: waarom zien we hier zo weinig wonderen?). Ik ervaar Gods aanwezigheid echt pas als ik ontsnap aan het dagelijks leven, zoals in bovengenoemde voorbeelden. Wat Shane Claiborne ook schrijft (of was het moeder Teresa?): Het is makkelijk om geld te geven, maar om je met hen te verenigen is pas echt liefde. Ik vind het ook niet raar dat ons gebed zo veel verschilt van gebed in de Bijbel, het gebed van die Koreaan, etc. We kennen helemaal geen problemen. We bidden voor RSI, we bidden voor tentamens, we bidden voor ditjes en datjes. Het is passieloos omdat we niet echt geven om de problemen, óf omdat het geen echte problemen zijn, óf omdat we er niet middenin zitten.
Ik denk ook dat we in Nederland nogal de neiging hebben om alles te relativeren. Jezus volgen betekent vooral vaak zeggen dat hij van je houdt, i.p.v. je kruis op je nemen. Een van de sprekers (ik dacht Anne van der Bijl) gaf aan dat het we ons in Nederland vaak afvragen: "Wat kan God voor ons doen?" In andere culturen is het doorgaans: "Wat kunnen wij voor God doen?" Zeer treffend.. Als je mensen vraagt naar hun favoriete Bijbeltekst, hoe vaak komt er dan een tekst uit waarin het gaat over vergeving, dat God zo van ons houdt wat we ook doen? Het zal zon 95 procent zijn denk ik (het zijn ook mooie teksten, daar niet van). Maar zelden iets over dat God alles is en de wereld niets. Wat Jezus volgen inhoudt. Dat we alles achter moeten laten. De bekendste psalm? 23, want die is lekker veilig en rustig, en past binnen ons leventje in Nederland
Ik word er soms moedeloos van wat voor puinhoop het is. Niet alleen in de wereld (buiten christenvervolging en martelarij is er natuurlijk voedseltekort, oorlog, water, ziektes, voorlichting, educatie, occultisme, verslaving, criminaliteit, rijkdom (om dat ook maar even in dit rijtje te scharen..), etc., maar ook in mij. Soms voel ik me groot en goed, en dat is dan omdat ik me vergelijk met christenen om me heen, of met anderen om me heen. Volgens mij is dat echt iets dodelijks bij christenen. Dat we onszelf vergelijken met elkaar i.p.v. met God/Paulus/Abraham etc. Na dit soort dagen voel ik me een loser, en dat voelt beter.. Ik weet niet of ik dat zou kunnen, of ik niet een blaadje zou ondertekenen dat ik niet geloof, zodat ik vrijkom, of ik God zou prijzen tussen de stokslagen door, etc. Buiten dat: gebrek aan liefde voor anderen en voor God (nota bene gebod 1 en 2..), besluiteloosheid, moeite met opofferingsbereidheid, teveel geld, teveel luxe, tijd verdoen met dingen die God niet eren (tv kijken, studie, ...), gebrek aan passie, schijnheiligheid, etc..
Goed, een heel relaas, ongeordend en out of the blue, maar dan weten jullie in ieder geval wat er zo nu en dan door m’n hoofd gaat. Excuus voor de typ- en spelfouten en de halve zinnen. Commentaar en/of discussie is van harte welkom.
(Frank)
